Horecafrustraties (#3)

Een reactie plaatsen

YES, de horecafrustraties zijn terug! Of zijn dit coronafrustraties?

Het is inmiddels het ‘nieuwe normaal’ dat wanneer je in een winkel bij de kassa staat er een stuk plexiglas tussen jou en de kassamedewerker hangt.
Zo ook in onze afhaal op ’t werk. De balie, de kassa op links en voor de kassa plexiglas.
Nog wat markeringen op de vloer om de anderhalve meter afstand tussen de gasten te bewaren. Een bordje in ’t zand om aan te geven waar de wachtrij is zodat de doorloop van en naar ’t strand niet belemmerd wordt. Een bord naast de deur waarop staat dat er maximaal 3 mensen tegelijk binnen mogen en of je voordat je binnenkomt alsjeblieft even je handen wilt desinfecteren.
Klinkt allemaal vrij logisch, lijkt me? Het zou niet moeilijk moeten zijn.
Waarom gaat het dan al alle dagen dat we geopend zijn mis?

Mensen die hun handen niet desinfecteren, mensen die niet wachten in een gemarkeerd vak maar net buiten de deur en dus de halve ingang blokkeren.
En écht iedereen, maar dan écht IEDEREEN gaat NAAST het stuk plexiglas staan om hun bestelling door te geven.
WAAROM?!
Het hangt er niet omdat we dachten dat ’t leuk bij de rest van ’t interieur past of zo.

Ik snap het niet..

Lockdown

Een reactie plaatsen

‘..en zal proberen om mijn schrijven weer eens wat op te pakken.’

Nou, zoals je ziet gaat dat niet helemaal lekker. We zijn weer drie weken verder en ik heb niks online gezet. Het schrijven zit ook niet meer in mijn systeem en waar moet ik over schrijven?
Ik bedoel.. ik zit thuis, net als iedereen. Thuis in mijn eentje. En wat maak je dan mee? Geen fuck! Op dit moment kom ik alleen in de supermarkt en op ’t werk. We zijn namelijk hard bezig aan de grote schoonmaak, maar ook daar komt langzaam een eind aan.

Er is gisteravond weer een persconferentie op televisie geweest over de maatregelen rondom COVID-19.
De lockdown is verlengd met drie weken. Tot 20 mei.

Ik heb gisteren daarom maar mijn nagels verwijderd. Ik had al 5 weken uitgroei, had mijn nagels al lelijk wat korter gevijld en ik was inmiddels ook al drie nagels kwijt. Nog een maand ermee rond lopen ging niet lukken!
Dus, ik heb voor ’t eerst in twee jaar tijd weer nagels die er totaal niet verzorgd uit zien..
FUCK YOU, CORONA!

Nu ga ik maar even in ’t zonnetje een boek lezen en een beetje werken aan mijn bruine kleurtje. Daar heb ik nu tenminste wél tijd voor.

COVID-19

Een reactie plaatsen

Het leek me wel een mooi moment om mijn geliefde plek op ‘t web weer eens wat aandacht te geven. Je moet wat in tijden van COVID-19. Het is alweer twee jaar geleden dat ik, volgens mij, voor de tweede keer adieu zei tegen mijn blog.

Dus, COVID-19.. social distancing, 1.5 meter afstand. Zoveel mogelijk thuis werken. Horeca op slot. Scholen op slot. Kapsalons op slot. Evenementen die niet doorgaan..
Verplicht thuis tot 6 april. Vanavond is er wederom een persconferentie en wordt 6 april verschoven naar half mei? Begin juni?
En oh mijn god, ik trek dat echt héééél slecht.

Ik wil aan het werk, ik wil een terrasje pakken, ik wil naar het theater..

Wie al met me meelas voordat ik er heel lang tussenuit ging, herkent de berichten wel waarin ik lekker aan ’t klagen ben over de horeca. Hoe ik aan het eind van het seizoen heel erg verlang naar vakantie.
Maar.. na 5 maanden 4 a 5 dagen in de week thuis gezeten te hebben, verlang ik er op dit moment ook heel erg naar om weer aan het werk te gaan.

Zal ik je wat grappigs vertellen? Ik mis het gezeik van gasten op het terras. Van die mensen die een biertje bestellen en een portie bitterballen. Van die mensen die aan me vragen waar de bitterballen blijven wanneer ik hun biertje op tafel zet. Van die mensen die boos worden als het allemaal wat te lang duurt terwijl het paviljoen overvol zit met toeristen.
Ik wil cappuccino’s drinken met collega’s. Ik wil na een lange werkdag kunnen klagen over dat ’t weer veel te druk was en we met zijn allen eigenlijk om 15.00u huilend naar huis wilden.

Maar nee hoor. We zitten met zijn allen thuis tot ik weet niet wanneer.

Dus zing ik maar voor de duizendste keer Afscheid van Glennis Grace, kleur mijn zoveelste kleurplaat, speel maar weer wat Animal Crossing op de Nintendo Switch en zal proberen om mijn schrijven weer eens wat op te pakken.

Voor nu; adieu!
Ik beloof dat het nu geen twee jaar zal duren voordat ik weer plaats.

Adieu

Een reactie plaatsen

Dat leuke idee om het schrijven weer op te pakken, gaat niet echt van een leien dakje. Te lang heb ik niet geschreven, denk ik. Mijn inspiratie is écht onwijs ver te zoeken.
Telkens blijven mijn vingertoppen wat boven mijn toetsenbord zweven wanneer ik denk een hersenspinsel te plaatsen.

Ik houd ’t opnieuw voor gezien.
Adieu.

Nagelbijter

Een reactie plaatsen
Jááááren heb ik op mijn nagels gebeten. Ik beet op mijn nagels terwijl ik niet eens een nagel had.
Helemaal gestopt met nagelbijten ben ik nog steeds niet, maar het gaat de goede kant op.
 
Mijn nagels zien er nu – voor een nagelbijter – goed uit! Al ongeveer twee weken doe ik alles onwijs voorzichtig en ben ik met een vijl in de weer. Mijn nagels zijn echt alles behalve sterk. Ze scheuren heel snel of breken af.
En wanneer er één nagel is gescheurd of is afgebroken, komt de nagelbijter in me naar boven. Dan moet alles er af! Zien mijn nagels er weer niet uit!
 
Omdat mijn nagels nu een soort van lengte hebben, vond ik het wel eens leuk om een gellak te laten zetten. Maar de nagelsalon had een dubbele boeking staan, dus ik kon weer naar huis.
Dan maar een nieuwe afspraak maken en hopen dat mijn nagels het volhouden tot dan.
Als dat maar goed gaat..

Knip jij je haar zelf?

2 reacties

Er is lang geleden een tijd geweest dat ik bij de Jumbo in Terneuzen werkte. Achter de kassa. Oersaai de boodschappen scannen van andere mensen.
‘Goedemiddag. Spaart u koopzegels? Heeft u een lege flessenbon? Fijne dag nog!’

In dat halfjaar dat ik achter de kassa heb gezeten, is me het raarste ooit gevraagd.
Toentertijd leerde mijn nichtje voor kapster en door haar liet ik altijd mijn haar knippen en verven. Niks mis mee. Dat deed ze prima! Ze knipt mijn haar nu niet meer omdat ik een paar jaar terug in Vlissingen ben gaan wonen en daar een kapsalon heb gezocht. Gewoon, voor de handigheid! Steeds door de Westerscheldetunnel om je haar te laten knippen wordt een dure grap.

Maar om terug te komen op die hele rare vraag die ik kreeg.
Ik was rustig boodschappen aan het scannen en tijdens het afrekenen kijkt die mevrouw aan mijn kassa me wel erg raar aan. Op dat moment stelt ze de vraag: “Knip jij je haar soms zelf? Want ja.. het zit zo raar.”

HUUUUHHH? WAT? SERIEUS?!
Wat zeg je op zo’n opmerking? Ik zat serieus met mijn bek vol tanden!
Binnen de familie heb ik het nog vaak terug gehoord in bijv. Sinterklaasgedichten! hahah.

Even voor de duidelijkheid: mijn haar zat toen niet anders dan het nu zit. Misschien was het iets langer of korter en was ’t blond, maar echt .. ik heb nog nooit hele spannende kapsels gehad!


ZEG NIET DAT OP BOVENSTAANDE FOTO MIJN HAAR RAAR ZIT!

Tegenwoordig wanneer ik naar de kapper geweest ben, maak ik thuis een net-terug-van-de-kapper selfie.
Vorige week hadden we met ’t werk een personeelsuitje en dit verhaal kwam ter sprake. Geen idee hoe, maar dat doet er niet toe!
Vervolgens plaatsten twee collega’s dit onder mijn laatste net-terug-van-de-kapper selfie:

VAMOS!

Een reactie plaatsen

Vorige week ben ik bij Isabel – een vriendin van me – gaan high tea’en, high teaën, high tea-en .. hoe vervoeg je dat woord eigenlijk? Nou, maakt ook niet uit. Je begrijpt wat ik bedoel!
Gezellig samen met zijn vieren het nieuwe jaar beginnen.
Van Angelique heb ik die middag nog een leuk cadeautje gekregen. Een boek: 333 dingen om over te schrijven. Want tja, ik wil wel terug gaan schrijven maar soms is die inspiratie ver te zoeken. Dus, ik heb nu 333 dingen om over te schrijven!

Na de high tea ben ik ’s avonds met Isabel naar de musical VAMOS! geweest.
Musical nummer 27 in zo’n 7 jaar tijd. En het was weer errruuug leuk!


De musical is geïnspireerd op programma’s als Het roer om en Ik vertrek.
En het is een Ik vertrek situatie. Niemand spreekt de taal van ’t land waar ze naartoe verhuizen, het pand ziet er nét iets anders uit dan op de foto maar zit boordevol mogelijkheden én natuurlijk gaat er van alles mis tijdens zo’n verbouwing.
Een musical vol avontuur, humor en heerlijke muziek! Ga ‘m zien. Het is de moeite waard :)

Ik kan niet wachten tot mijn volgende musicalbezoek: Was getekend, Annie MG Schmidt op 31 januari.

HAPPY NEW YEAR

1 reactie

Het is echt schandalig lang geleden dat ik iets online gegooid heb, maar .. ik leef nog! Nu trek ik niet dagelijks honderden bezoekers met mijn blog dus er zullen er niet heel veel zijn die me gemist hebben.

Maar..
Hallo, hallo mensen van het goeie leven!
Allereerst: EEN GELUKKIG NIEUWJAAR! De beste wensen!

Het is 2018, een nieuw jaar, dus ik dacht dat het wel eens tijd werd om de draad hier weer op te pakken. Wees niet bang. Ik ga niet vertellen wat er allemaal gebeurd is in 2017. Dat weet ik zelf al niet eens meer.
ik heb ook nog geen idee waarover ik wil gaan schrijven. Waarschijnlijk worden het gewoon schrijfsels over mijn – niet zo – boeiende leven met 2 katten en als serveerster in een strandtent. We zullen zien wat er gebeurt wanneer ik mijn vingertoppen op mijn toetsenbord plaats.

Vandaag wilde ik jullie alleen maar een mooi 2018 toewensen! En ik beloof dat ik niet weer een jaar niets van me laat horen. Tot snel.

Veel liefs,
Sharon

Vrij (#2)

Een reactie plaatsen

Na anderhalf jaar was daar dan gisteren de tweede theatershow van Marjon van Iwaarden en band in theater De Mythe in Goes.

En man, oh man, wat was dat weer geweldig!

15241967_1151739821570342_3724041236367777478_n

15267570_1151739844903673_7820048220620857308_n
 15284949_1151739774903680_255594386281690712_n
 15350563_1151739781570346_8383829502096120043_n
FACEBOOK REPOST
Ik pak hier en nu even mijn fangirlmomentje, hoor!
Deze avond was weer onwijs leuk. Het geheugen van mijn telefoon was vol, dus heel veel foto’s kon ik niet maken.

Marjon, voor jou in ’t bijzonder

Wat ben je toch een topper! Elke keer wanneer je begint te zingen tover je een lach op mijn gezicht. Ik word vrolijk van je muziek en zing al je nummers met liefde uit volle borst mee.
Maar je weet me ook te raken met je muziek. Waar ben je, De tijd, De zomer voorbij.. nummers waarbij je niet uit je dak gaat, maar in 3 minuten even over ’t leven nadenkt.

Het is mooi om te zien hoe jij, wanneer je in de spotlights staat, gewoon jezelf blijft.
Spontaan de tekst van Spreek Vrij vergeet maar daar heerlijk op inhaakt, struggelen met of je jasje aan of uit moet.. Geen act, gewoon Marjon en dat maakt jou zo leuk.

Blijf dit alsjeblieft nog heeeeeel lang doen, want ik geniet van je gouden keeltje. Elke keer opnieuw.
Bedankt voor deze avond! Op naar de volgende.

Gelukkig had ik wel genoeg geheugen om nog dit nummer vast te leggen!
PRACHTIG!

‘De zomer voorbij, het is weer snel gegaan.
Het voelde als de dag van gisteren. Zo stil zonder jou.
Als ’t kan, mag ik dan mee? Jij en ik, samen met zijn twee.
Ik kijk je aan, ik laat je nu gaan, hier ver vandaan. 

Dankzij jou ben ik hier, ik zal je beloven door te geven wie je was.
Nu jij daarboven op me wacht, op me wacht.’

– Marjon van Iwaarden, De zomer voorbij