‘Teambuilding’

Het begon op 17 september met onderstaande mail van één van onze studieloopbaancoaches.

Naar aanleiding van ons gesprek tijdens de introductieweek omtrent ‘veiligheid in de klas’ een eerste actie van mijn kant. Op de wandelgangen heb ik inmiddels ook gehoord dat jullie zelf activiteiten ondernemen, wat goed laat zien dat jullie gemotiveerd zijn om hieraan te werken. Om geen beroep te doen op jullie ‘vrije tijd’, heb ik het volgende geregeld:

 Dinsdag 29 oktober vanaf 10.30 uur tot 12.30 uur (aansluitend aan de SLC-les) zal er een teambuilding timeslot bij jullie worden ingeroosterd. Samen met … zal ik activiteiten aanbieden die de ‘veiligheid in de klas’ bevorderen. Het doel hiervan is om aan te sluiten bij jullie wensen. Dit zal plaatsvinden in lokaal PE022.

image002

En ineens is het 29 oktober. Ik was dit hele timeslot vergeten en dus had ik ook niet echt verwachtingen van deze les.
We kregen die verschillende opdrachten voorgeschoteld. Tijdens de eerste opdracht was het de bedoeling dat we een cirkel vormden met PVC-buizen. Niet bepaald een moeilijke opdracht. De uiteindes van deze PVC-buizen hadden een kleurtje. Ook deze uiteindes moesten bij elkaar passen. Opnieuw niet bepaald een moeilijke opdracht. Toen kwam er een knikker. Deze knikker moest de gehele cirkel rond door de PVC-buizen heen. Opnieuw niet bepaald een heel moeilijke opdracht. Nog steeds heb ik niet begrepen waar deze opdracht speciaal voor bedoeld was, maar dat terzijde.

Bij de tweede opdracht was het de bedoeling dat je een drietal vormde. Kies daarbij mensen uit buiten je ‘vertrouwde’ clubje waar je je altijd in mengt. Het was de bedoeling dat je jezelf in de armen van de twee anderen liet vallen. Deze opdracht was opnieuw niet bepaald moeilijk uit te voeren. Hoewel ik mensen niet snel vertrouw, durf ik me best in iemands armen te laten vallen.

Bij de derde en laatste opdracht kregen we een papier en wat stiften en was het de bedoeling dat we in groepjes gingen uittekenen of uitschrijven wat de kwaliteiten van onze klas zijn. We kwamen tot de prachtige conclusie dat iedereen heel divers is, maar dat iedereen geaccepteerd wordt zoals zij is.
Een mooiere afsluiting van de les had je jezelf niet kunnen wensen.
Allemaal leuk en aardig, maar is dit waar het om draaide? Er waren naar aanleiding van vorig schooljaar een aantal frustraties (bij bepaalde mensen?) in de klas en deze zijn met bovenstaande oefeningen niet opgelost.
Het zit, schijnbaar, bepaalde mensen nogal hoog dat tijdens de lessen altijd dezelfde mensen aan ’t woord zijn. Wanneer docenten een vraag stellen, zijn het vaak tot altijd dezelfde mensen die een antwoord geven. Wanneer er gevraagd wordt een casus voor de klas uit te spelen, staan altijd dezelfde mensen voor de klas. Het zijn ook altijd dezelfde personen die afwachtend zijn en misschien het antwoord wel weten op de vraag die gesteld werd, maar gewoon niet de behoefte hebben om dit in de groep te gooien.
Maar hé, deal with it.. that’s life.  Zo zit elke klas in elkaar. En was het juist niet onze kwaliteit dat we elkaar accepteerden zoals we zijn?

Een rare lesdag

clipart_spelende-kinderen_animaatjes-140

Ik kan het niet anders omschrijven: vandaag had ik een rare lesdag!
Er is namelijk gespeeld. Ja, je weet wel. Gespeeld zoals je vroeger deed toen je klein was. Wat attributen werden neergelegd (het spel Twister, wat kranten, een pet hier en daar enz.) en de opdracht was: speel!

Eeeeeuh. Dus.

De volgende opdracht tijdens deze les van vandaag had met klei te maken. Een stuk klei ligt ineens voor mijn neus en de opdracht luidt: maak maar wat!

Eeeeeuh. Dus.

Kijk, vroeger – nu lijkt ’t alsof ik al heel oud ben, maar dat is niet zo! – had ik wel de fantasie om te gaan spelen met verschillende voorwerpen, maar op deze leeftijd? Ik kan niet met een banaan aan mijn oor een telefoongesprek gaan voeren met een olifant, wat in Sesamstraat wel kan.
En het leukste van de hele les was de huiswerkopdracht.
‘Als leerteam maken jullie een afspraak om min. 4 uur bij elkaar te komen om te gaan spelen. Leg dit alles vast op foto of video.’

En dit alles om een creatieve grondhouding te vormen.
Eeeeeuh. Dus.
… Maar verder; hartstikke tof!

AvEP intro

Hoe ik vorig jaar nog enthousiast schreef over het zingen én waarom je niet door de intro van een muziekstuk heen mocht kletsen – wat overigens niet meer terug te lezen is, omdat ik zo stom ben geweest om mijn gehele website offline te halen zonder de geschreven berichten op te slaan – viel deze AvEP intro een beetje tegen of zo.

Het viel tegen in de zin van dat we niet zo heel veel spannends gedaan hebben én toch ook weer wel.
We hebben het gehad over ‘klassenregels’. Kijk, allemaal leuk en aardig hoor dat er dan gezegd wordt dat er een veilige sfeer moet zijn, respect moet zijn voor elkaar en dat soort dingen, maar ik vraag me af of er daadwerkelijk iets mee gedaan wordt. Wie zal ’t zeggen!
Verder heb ik voor ’t eerst in mijn leven een speeddate gehad. Nee, niet met een mannelijk figuur, maar met een aantal eerstejaarsstudenten.
‘Waarom hebben jullie voor deze opleiding gekozen?’ ‘Moet je veel leren voor tentamens?’ ‘Zijn er moeilijke vakken bij?’ ‘Hoe zit het met de stage?’ en nog veel meer vragen.
Op de helft van de vragen heb ik geen antwoord kunnen geven, omdat ik geen stage heb gelopen, ik heb een deel vrijgesteld gekregen en alles wat ik wel moest doen heb ik afgerond in een aantal weken. Ik kan een eerstejaarsstudent dus niet vertellen of Engels moeilijk is of hoe het zit met de zelfstudie van het vak Pedagogiek.
Vervolgens hebben we nog een raar politiespel gespeeld, een foto gemaakt van de klas en geproost op het nieuwe jaar.

Nee, vergeleken met vorig jaar is deze AvEP intro niet geslaagd. Want.. ik heb niet gezongen.
Maar ach, dat zal wel iets van de leerkrachten in opleiding zijn en niet in ’t straatje van de pedagoog in wording passen.
Deal with it, Shar!

Hallo Peda2B!

De zomervakantie is bijna voorbij.
2 september staat er een AvEP intro gepland en op 9 september beginnen alle lessen weer.
Vandaag heb ik alvast mijn boeken voor het komende schooljaar opgehaald. Het zijn er niet veel; een stuk of vijf! Er zijn een paar boeken bij waar ik een beetje triest van wordt, alleen maar vanwege de titel. Lees: Aan de slag met teamcoaching & De zeven eigenschappen van effectief leiderschap. In het ene boek kwam ik het woord systeemdenken tegen. Dit boek heb ik meteen weer dichtgedaan! Het andere boek heb ik überhaupt nog niet open gehad. Het is het net niet, zeg maar!

Oké, ik oordeel misschien weer veel te snel. Misschien zijn deze boeken wel écht interessant als ik er goed voor ga zitten. Maar ik heb nu nog vakantie, dus deze boeken raak ik de komende week nog niet aan. Excuus.

Ik wilde eigenlijk alleen even laten weten dat ik er zin in heb. Ik heb zin in dat nieuwe schooljaar!
Peda2B, ik ben er klaar voor.

14958181-leren-is-leuk-terug-naar-school-classroom-supplies-notebook-doodles-hand-drawn-illustratie-ontwerp-e

Trots

Hét assessment.
De vorige keer verliep dat assessment niet zo goed en ’t resultaat was dan ook slecht. Ik had een 3.6. Ik was zo zenuwachtig (zelfs al een week van tevoren) dat tien minuten voor mijn toets alle zenuwen eruit kwamen. Daarbij kwamen ook wat tranen kijken en alles daarna was een drama!

Vanochtend om elf uur had ik mijn herkansing. Doordat ik afgelopen week druk bezig ben geweest, heb ik totaal geen tijd gehad voor die stomme zenuwen. Ik moet zeggen dat ik best zelfverzekerd het lokaal binnenstapte en dacht: ‘Kom maar op, ik kan dit!’
En het heeft geholpen, want ik ben al de hele avond al zo blij als een kind met mijn behaalde 6.6! Ik ben gewoon drie punten omhoog gegaan en dat vind ik zo goed van mezelf dat mijn dag, nee, mijn week, niet meer stuk kan!
Ik zei na afloop van het assessment tegen de docente dat ik bij een 5.5 tien gaten in de lucht zou springen. Mevrouw reageert doodleuk met: ‘Dat wil ik zien!’
Toen die voldoende op het scherm van mij iPhone verscheen heb ik haar dan ook meteen een mail gestuurd met een foto waarop iemand in de lucht springt en dat keer tien. Ik heb haar bedankt voor de interessante en leerzame lessen en haar een fijne zomervakantie toegewenst.
Dit was haar reactie:
580186_478320155578982_2055653280_n

Niet trots, maar gewoon TROTS! Ik was goed dus die 6.6 is dik verdiend! En dat vond ik zo ontzettend lief!

Stiekem ben ik ook ontzettend trots op mezelf, want hé.. ik heb op twee toetsen na het eerste jaar van Pedagogiek afgerond in maar vijf maanden!
Weet je? Het kan me ineens helemaal niet schelen dat ik vrijdag geen diploma in ontvangst neem! Ik ben lekker bezig met Pedagogiek en dat leven als juf.. ach.

Rechtbank Breda

Ik heb echt zo’n leu.. eeuh, interessante laatste lesdag gehad!
1001004006548924De cursus Ethiek en Recht hebben we zo’n 6 weken geleden al afgesloten maar we hadden nog een excursie naar de rechtbank tegoed!

Vanochtend ging om 06.00 uur de wekker. Normaal draai ik mezelf nog een stuk of tien keer om, dus dat viel even zwaar. Opstaan, aankleden, ontbijten .. nou ja, het hele ochtendritueel en om 06.52 uur zat ik in de bus richting school. Ik ben echt nog nooit zo vroeg op school geweest als vandaag! De school was leeg, heel erg leeg. Het echode er nog net niet!
Er stond aan de voorzijde van de HZ om 07.15 uur een touringbus klaar die ons naar Breda zou rijden. Fris en fruitig stapte ik de bus in. Dat ik om 06.00 uur was opgestaan, was ik allang weer vergeten.

Rond 08.40 uur reden we Breda binnen en kon de excursie pas echt beginnen. Met 50 studenten en twee docenten stapten we de rechtbank binnen. Iedereen afzonderlijk door een detectiepoort, inclusief nog even gefouilleerd worden. Je kunt je voorstellen; dat duurde wel even!
Nadat iedereen de detectiepoort gehad had, konden we richting een zittingzaal. Het was de bedoeling dat we daar kort wat uitleg kregen, maar je mag drie keer raden wat er gebeurde. Juist, de laptop liep vast. Dat vond ik overigens niet gek, want het was een laptop die draaide op Windows ’97 of zo. Dat is vragen om moeilijkheden, natuurlijk!
Maar flexibel als ze zijn; het programma werd gewoon even omgegooid. Eerst maar een rechtszaak bijwonen, die uitleg kwam later wel.

De rechtszaken die openbaar zijn, zijn altijd strafzaken. Alle andere zaken vinden plaats achter gesloten deuren vanwege de privacy van de verdachte en andere betrokkenen. Ik heb twee strafzaken gezien over alcoholmisbruik en een strafzaak over een mishandeling (lees: de verdachte had iemand een mep gegeven).
Ook hadden we nog een uitzonderingspositie. We mochten mee onder de grond, naar de plek waar ze gedetineerden binnen brengen en vervolgens opsluiten totdat zij voor de rechter moeten verschijnen. Best indrukwekkend moet ik zeggen. Uit één cel kwam wat geschreeuw. Op dat moment besef je je pas dat er achter die deuren echt mensen opgesloten zitten. In zo’n cel staat alleen een houten bankje waar je op kunt zitten of liggen. Verder is er niets, helemaal niets. Ik moet er niet aan denken om daar een hele dag of zelfs maar een paar minuten in opgesloten te zitten.

Voor je ’t weet is het weer 12.00 uur en tijd om weer terug te keren naar ’t Zeeuwse. Er stond nog een afsluitingsborrel op het programma. Een drankje, met de studenten en alle docenten, op de boulevard in Vlissingen. Hartstikke gezellig!
Heel erg vervelend, die laatste lesdag.

En nu de tentamens nog..

Een muzikaal randje

Inmiddels ben ik twee maanden bezig met de opleiding Pedagogiek en als ik deze opleiding met succes afrond kan ik mezelf hbo-pedagoog noemen.
Nu is het probleem: wat doe ik dan als hbo-pedagoog? Wat voor werk voer ik uit? Werk ik als gezinscoach, werk ik bij Bureau Jeugdzorg of bij de Raad voor de Kinderbescherming? Hoe ziet mijn toekomst eruit?
Eigenlijk heb ik werkelijk geen idee! Stiekem zie ik mijn toekomst nog steeds voor de klas, als juf, maar dit zeg ik niet hardop! Dus sssht, niet doorvertellen.

Een gesprek met mijn studieloopbaancoach dan maar. Ze vroeg me eens na te denken over hoe mijn ideale werkdag eruit ziet. Een werkdag waar ik gelukkig en tevreden van thuis kom.
Dat is knap lastig om op te schrijven als je eigenlijk helemaal niet weet wat je wilt. Misschien werk ik als gezinscoach, een soort Jo Frost maar dan net iets anders? Misschien doe ik iets met creatieve therapie? Misschien schrijf ik artikelen voor één of ander opvoedmagazine? Al sla je me dood!
In een later gesprek, een week later, met mijn studieloopbaancoach vroeg ze me waar mijn flow ligt.
Over dat antwoord moest ik helemaal niet lang nadenken. Dat is overduidelijk; bij de muziek natuurlijk. Mijn droom is nog steeds om te zingen, in Scheveningen op ’t podium te staan en de hoofdrol in een musical te spelen, maar dat zijn dromen..

Dan is nu de vraag: hoe geef ik mijn opleiding een muzikaal randje, behalve dan door mee te doen aan dat open podium van de Academie voor Educatie en Pedagogiek.
HELP!